"Οι Θεοί του Βορρά", διήγημα του Robert Ε. Howard

Η κλαγγή των σπαθιών είχε χαθεί, οι κραυγές της σφαγής είχαν σβήσει, ησυχία είχε απλωθεί στο πορφυροβαμμένο χιόνι. Ο χλωμός ψυχρός ήλιος που έλαμπε εκτυφλωτικά πάνω στις πλάκες πάγου και στις χιονοσκέπαστες πεδιάδες, γέμιζε το τοπίο με αργυρές ανταύγειες, καθώς έπεφτε πάνω στους διαλυμένους θώρακες και τις σπασμένες σπαθολεπίδες, εκεί που κείτονταν οι νεκροί. Άψυχα χέρια έσφιγγαν ακόμη τη λαβή του ξίφους τους, ενώ κεφάλια με περικεφαλαίες είχαν γύρει προς τα πίσω, αφήνοντας τα πρόσωπα με τις χρυσοπόρφυρες γενειάδες και την αγωνία του θανάτου να κοιτάζουν ψηλά, σαν σε ύστατη επίκληση στον Ύμιρ, τον γίγαντα των πάγων.

Μέσα από τον αιματοβαμμένο σωρό των κουφαριών, δύο μορφές πλησίασαν η μία την άλλη. Ήταν η μόνη κίνηση στην απόλυτη ερημιά. Ο παγωμένος ουρανός ήταν πάνωθε τους, το λευκό αχανές τοπίο γύρω τους και οι νεκροί στα πόδια τους. Αργά κινήθηκαν, σαν φαντάσματα που πηγαίνουν σε συνάντηση κρυφή μέσα από τα ερείπια ενός τόπου.


"Ανάγκη", διήγημα του Γρηγόρη Δημακόπουλου

Τριάντα χρόνια πριν. Τριάντα χρόνια θλίψης.
Αλμύρα στην ατμόσφαιρα. Δροσιά. Θάλασσα, αλάτι. Ψιχάλες που ραίνουν απανωτά το πρόσωπο, βλέφαρα σφαλιστά, χείλη σφιγμένα. Το δάπεδο του καταστρώματος είναι ολισθηρό, γλιστράει, μυρίζει ρητίνη που έχει παλιώσει. Θαλασσοπούλια πετούν χαμηλά, κυνηγώντας το κατάρτι. Τα κρωξίματά τους του προκαλούν θλίψη. Το θαλασσινό αεράκι παρασύρει κάθε σκέψη· η εκστρατεία έχει τελειώσει. Επιτέλους, σπίτι. Οι παφλασμοί των κυμάτων γαληνεύουν την ψυχή, ο φθινοπωρινός ήλιος δύει στον ορίζοντα, μουδιάζοντας τη σκέψη. Οι καμπάνες που ακούγονται από τους ναούς της πόλης δεν είναι αρκετά ηχηρές ώστε σκεπάσουν τις κραυγές και τους οδυρμούς που ακούγονται από το λιμάνι. Ούτε είναι αρκετά ικανές ώστε να αποσπάσουν την προσοχή από τη φωτιά που μαίνεται στο παλάτι.

"Είμαι ζόμπι", διήγημα της Βαρβάρας Σεργίου

Άνοιξα την πόρτα του θλιβερού υπογείου στο οποίο βρισκόμουν τα τελευταία δέκα χρόνια. Κοίταξα πίσω μου και είδα τον πατέρα να κρατά αγκαλιά την μικρή μου αδερφή. Της διάβαζε το αγαπημένο της παραμύθι και αυτή έκρυβε το μισοφαγωμένο πρόσωπο της κάτω από την τερατώδη παλάμη του.

Ξεμύτισα προσεχτικά, χωρίς να με πάρουν είδηση και τώρα βρισκόμουν ήδη στο σαλόνι. Το φως της ημέρας σκοτείνιασε τα μάτια μου. Μου ήταν δύσκολο να το συνηθίσω αφού πάντοτε κυνηγούσαμε τη νύχτα. Το σπίτι ήταν ακριβώς όπως το θυμόμουν, γεμάτο χρώματα και πινελιές αγάπης. Ομορφιές μιας περασμένης και σχεδόν ξεχασμένης ζωής. Προχώρησα προς την κουζίνα όπου περάσαμε τις τελευταίες οικογενειακές μας στιγμές σαν μια συνηθισμένη οικογένεια. Το ψυγείο ήταν διαλυμένο και η πόρτα του ξεχαρβαλωμένη. Στο πάτωμα ήταν πεταμένη η κιτρινισμένη ζωγραφιά της αδερφής μου και η ξεθωριασμένη οικογενειακή μας φωτογραφία από τις διακοπές μας.

Flash Fiction #2 ~ "Χαλ", του Θανάση Λάμπρου

Άλλη μια μέρα στην δουλειά τέλειωσε. Ακόμα μια μέρα μονότονης, απαιτητικής εργασίας, από εκείνες που δεν σου επιτρέπουν να έχεις την παραμικρή πρωτοβουλία ή καν την σκέψη της δημιουργικότητας. Περπατούσα τα τελευταία μέτρα της απόστασης μέχρι την είσοδο της πτέρυγας του οικοδομικού συμπλέγματος που έμενα. Η κίνηση σήμερα ήταν περιέργως αυξημένη και η βλάβη στον αντιβαρυτικό πολυμεταφορέα που κινούνταν μπροστά μας, έκανε την ταλαιπωρία της κίνησης να φαντάζει ακόμα πιο επώδυνη.

[Ο.Σ. 14/Δ1-150]

Είχα βαρεθεί να βλέπω κάθε μέρα τις φωτιζόμενες ψηφιακές πινακίδες, που υποδήλωναν τα τμήματα των κατοικιών του οικοδομικού συμπλέγματος.

Flash Fiction #1 ~ "Για την Δόξα!", του Θανάση Λάμπρου

Το πεδίο της μάχης ήταν γεμάτο από τις πολυπληθείς, παραταγμένες εχθρικές δυνάμεις, που με απόλυτη πειθαρχία παρατηρούσαν η μία την άλλη, κάνοντας τις τελευταίες ετοιμασίες πριν την μάχη, σχεδιάζοντας με προσοχή το χτύπημα που θα έφερε το πιο καίριο πλήγμα. Οι διαμεσολαβητές είχαν επιστρέψει πάνω στα δυνατά, γρήγορα άλογα τους, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια μιας τελικής συνθηκολόγησης ανάμεσα στις δύο πλευρές. Στην ατμόσφαιρα πλανιόταν η οσμή του πολέμου, της αδρεναλίνης, του θανάτου, αλλά και της τιμής, της δόξας, της νίκης! Κορμιά νεκρών πολεμιστών θα έπεφταν στο πεδίο της μάχης, ενώ κάποιοι άλλοι θα γεύονταν την αίσθηση της επιτυχίας στα αιματοβαμμένα, από το αίμα των εχθρών, πρόσωπά τους.

Ταξιδευτές

Όλα τα διηγήματα και η αρθρογραφία κειμένων τα οποία αναρτούνται στο επίσημο ιστολόγιο της Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας, είναι πρωτότυπα έργα των μελών της ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.Κ και δεν έχουν δημοσιευθεί σε οποιοδήποτε άλλο ηλεκτρονικό ή/και έντυπο μέσο.
Σε αντίθετη περίπτωση, αναγράφεται η πηγή προέλευσης του κειμένου και αναρτείται πάντα με την σύμφωνη άδεια του δημιουργού ή/και του μέσου από το οποίο προέρχεται.
Όλα τα κείμενα που φιλοξενούνται στο ιστολόγιο, αποτελούν παραχώρηση των δημιουργών.